กรดนิวคลีอิกของเชื้อวัณโรค Mycobacterium Tuberculosis และความต้านทานต่อยา Rifampicin (RIF) (INH)

เชื้อไมโคแบคทีเรียม ทูเบอร์คูโลซิส หรือเรียกสั้น ๆ ว่าเชื้อวัณโรค (TB) เป็นแบคทีเรียก่อโรคที่ทำให้เกิดวัณโรค และในปัจจุบัน ยาต้านวัณโรคที่ใช้กันทั่วไปในกลุ่มแรก ได้แก่ ไอโซไนอาซิด ริแฟมพิซิน และเอทาบูโทล เป็นต้น^[1]อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการใช้ยาต้านวัณโรคอย่างไม่ถูกต้องและลักษณะโครงสร้างผนังเซลล์ของเชื้อวัณโรคเอง ทำให้เชื้อวัณโรคพัฒนาความต้านทานต่อยาต้านวัณโรค และรูปแบบที่อันตรายอย่างยิ่งคือวัณโรคดื้อยาหลายชนิด (MDR-TB) ซึ่งดื้อต่อยาที่ใช้กันทั่วไปและมีประสิทธิภาพมากที่สุดสองชนิด ได้แก่ ไรแฟมพิซินและไอโซไนอาซิด^[2].

ปัญหาเชื้อวัณโรคดื้อยาพบได้ในทุกประเทศที่องค์การอนามัยโลกสำรวจ เพื่อให้แผนการรักษาผู้ป่วยวัณโรคมีความแม่นยำมากขึ้น จำเป็นต้องตรวจหาเชื้อดื้อยา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเชื้อดื้อยาไรแฟมพิซิน ซึ่งกลายเป็นขั้นตอนการวินิจฉัยที่องค์การอนามัยโลกแนะนำในการรักษาวัณโรค^[3]แม้ว่าการค้นพบการดื้อยาไรแฟมพิซินจะมีความสำคัญเกือบเท่ากับการค้นพบวัณโรคดื้อยาหลายชนิด (MDR-TB) แต่การตรวจพบเฉพาะการดื้อยาไรแฟมพิซินเพียงอย่างเดียวจะละเลยผู้ป่วยที่มีการดื้อยาไอโซไนอาซิดแต่ไวต่อไรแฟมพิซิน (INH) และผู้ป่วยที่มีการดื้อยาไรแฟมพิซิน (ไวต่อไอโซไนอาซิดแต่ดื้อต่อไรแฟมพิซิน) ซึ่งอาจนำไปสู่การรักษาเบื้องต้นที่ไม่เหมาะสมสำหรับผู้ป่วยเหล่านี้ ดังนั้น การทดสอบการดื้อยาไอโซไนอาซิดและไรแฟมพิซินจึงเป็นข้อกำหนดขั้นต่ำที่จำเป็นในโครงการควบคุมวัณโรคดื้อยาทุกโครงการ^[4].